|
|
| |
|
Historiek Sporting Ternat : 1980 - 1990
|
In het begin van de tachtiger jaren bleef Sporting steunen op haar vaste waarden, Etienne De Leu, André Sergeant en Rik Van De Velde, wiens broer intussen een mooi voetbalpalmares aan het opbouwen was.
Jean-Pierre Van De Velde werd destijds als kadet getransfereerd naar Anderlecht en raakte er zelfs tot in het eerste elftal.
Na een prachtige voetbalcarrière bij ploegen als Union en Ninove, maakte Jean-Pierre het echter vooral waar als trainer, waarvan de hoogtepunten gelinkt waren aan de loopbaan van Aad De Mos, eerst als derde trainer van Anderlecht en vervolgens als hulptrainer van Standaard Luik.
Jean-Pierre had ook heel veel verdienste bij de doorbraak van S.K. Lombeek van eerste provinciale naar bevordering.
De banden die Pie op die manier met Lombeek heeft gesmeed hebben vader Jef Van De Velde nooit belet om tot vandaag één van de trouwste supporters van sporting te blijven.
Hij laat dan ook niet na om met het ternats sinksentornooi, als Jean-Pierre bij hem op bezoek komt, om hem af en toe mee te tronen naar het bescheiden ploegje waar voor hem ooit alles begon.
In deze ploeg van de beginjaren tachtig vinden we ook nog Philippe Wijns, Jean-Paul Vander Elst, Norbert De Troch, Ronny Van Petegem en de gebroeders Françis en Leon Hannaert terug.
De ploeg werd daarbij versterkt met de ervaren Pierre Van Vaerenbergh en een aantal jongeren, zoals Johny De Neef.
Vanaf 1981 stond de ploeg onder de leiding van speler-trainer Tienne Tackaert, die niet alleen heel wat werk opknapte op het middenveld, maar daarbij ook geregeld scoorde.
Vanaf het seizoen 1982-83 verschenen ook Frank Wauters, Danny Bauters en Joost Boudry voor het eerst geregeld aan de aftrap.
Norbert De Troch, die net geen tien jaar in de eerste ploeg zou spelen, ondersteunde nog steeds mee het middenveld.
Norbert zou uiteindelijk zijn loopbaan in Ternat in 1988 afsluiten als hetgeen toen een stopper genoemd werd.
Ook op bestuursvlak veranderde heel wat in de eerste helft van de tachtiger jaren.
Nadat Gust De Vits heel even opgevolgd was door Armand Kestens, werd vanaf juni 1982 René Minner uiteindelijk voorzitter van sporting, nadat hij voordien reeds speler en schatbewaarder was geweest.
Als schatbewaarder werd Minner opgevolgd door Emile De Deckers, wiens schaduw sedertdien onafgebroken over de ploeg hangt.
Miel beheert de ternatse financien met ijzeren hand en bekleedt in die functie meer dan een sleutelpositie in de ploeg.
Hij heeft dan ook in al die jaren het enthousiasme van menig trainer moeten temperen en de ambitie van weer een nieuwe voorzitter aan banden moeten leggen.
Wellicht heeft hij aldus de club voor enkele gevaarlijke avonturen behoed.
Van 1982 tot 1986 was Hubert Borremans secretaris van de club.
Hij werd daarna opgevolgd door Ghislain Stylemans tot op het ogenblik dat hij zijn verkeersongeval kreeg.
Het basiselftal bleef medio van de tachtiger jaren opgebouwd rond Norbert De Troch, Frank Wauters, Jean-Paul Vander Elst en, niet te vergeten, Marc Tassenoy.
Tassenoy was op dat ogenblik niet alleen de draaischijf van de ploeg, hij pikte ook af en toe nogal vlot een goaltje mee.
Van deze ploeg maakten ook nog steeds Danny Bauters, Peter Van Cauter, Léon en Françis Hannaert en Ludo Borremans deel uit.
Trainer Ghyslain Stylemans, die de ploeg sinds 1983 onder zijn hoede had, wijdde de tijdens het seizoen 1984-85 uitblijvende resultaten deels aan blessureleed, maar vooral aan gebrek aan winnersmentaliteit.
Zodra dergelijke uitspraken de wereld ingestuurd worden, heeft iedereen het wel begrepen.
Het is tijd voor een trainerswissel.
In 1985, nadat Sporting met moeite het behoud in tweede C had verzekerd, werd Ghislain dan ook opgevolgd door de meest prestigieuze trainer die Ternat ooit aanwierf.
De ere-klasse nederlandse doelman Jan Ruiter, die een sportzaak had geopend in Ternat, had graag de paars-witte of wit-zwart-rode kleuren van R.W.D.M geruild voor het rood-wit van ons provinciaal clubje.
Hij gaf vervolgens ontegensprekelijk aan Ternat enige mooie sportieve jaren.
Onder hem werd de semi-professionalisering van het provinciaal voetbal verdergezet.
Sinds 1984 had de club reeds een eigen paramedische begeleider aangetrokken in de persoon van kinesist Marc Jans.
Marc bekleedde de functie onafgebroken tot 1999 en was in al die jaren niet alleen uitgegroeid tot een onmisbare verzorger van zere knieën, spieren en pezen, maar ook tot een volleerd voetbaldeskundige.
Marc gaf echter slechts zijn mening wanneer hij daarom uitdrukkelijk gevraagd werd.
In tegenstelling tot heel wat vermeende voetbalkenners kon Marc steeds op genuanceerde wijze zijn mening zeggen over het spel met het balletje, zonder daarbij te vervallen in kwetsende of overdreven enthousiaste retoriek.
Onder Jan Ruiter maakten ook heel wat nieuwe jongeren hun reëel debuut.
Zij werden ingezet naast een aantal talentvolle spelers die aangetrokken werden van andere clubs, zoals bijvoorbeeld Antonio Barsanti van Ganshoren en François Van Rossem van Wambeek.
Onder deze jongeren bevonden zich de gebroeders Jurgen en Rudi De Donder, die begenadigd met het talent van hun vader, snel een plaatsje inpikten in het eerste elftal.
Rudi, die vanaf zijn eerste seizoen in de kern geregeld scoorde verdedigt thans, na enkele omzwervingen in Eizeringen, Wambeek en Essene, opnieuw de ternatse kleuren als hulptrainer van het eerste elftal.
Hij werd steeds gerekend bij de vaste waarden van het ternatse elftal.
Van deze nieuwe lichting maakte ook Gunther Vandersmissen uit.
Gunther was een uiterst gemotiveerde mandekker met een hart voor de club, hetgeen hem tot één van de troetelkinderen van sporting maakte.
Toen hij enkele jaren later Sporting inruilde voor Scup Jette, werd hij na een ongeluksjaar vol met blessures, in 1997 opnieuw opgenomen in het ternats elftal.
Het was dan ook voor eenieder een harde klap toen Gunther aan de vooravond van het seizoen 1998-99 totaal onverwachts aankondigde dat hij zou stoppen met voetballen.
Ook Jan De Bot, een linkerflankspeler, behoort tot deze inmiddels oude getrouwen van Sporting.
Ook hij zal na enkele omzwervingen uiteindelijk terugkeren bij Sporting in de tweede helft van de negentiger jaren.
Jan bleef echter niet gespaard van blessureleed en moest tijdens het seizoen 1998-99 het merendeel van de matchen noodgedwongen volgen vanop de tribune.
In deze late tachtiger jaren beschikte sporting wellicht over de meest getalenteerde voorlinie van haar geschiedenis.
De supersnelle Liedekerkse aanvallers Milko Van De Winkel en Johan Asselman, bijgestaan door de zeer kopbalsterke en technisch vaardige Frank Wauters, speelden toen de pannen van het dak.
Tijdens de drie seizoenen te rekenen vanaf september 1987 tot april 1990, die Johan Asselman en Frank Wauters in de spits speelden, maakten zij samen niet minder dan 92 goals !!!
Het was in die tijd dat Ternat, Eendracht Lennik, dat toen noch geleid werd door de latere ternatse trainer Guy Denil, inblikte met 7-0 en Erps-Kwerps naar huis stuurde met 8-2.
Dit ontlokte aan de lokale sportpers de bedenking dat in Ternat de goals momenteel maar 8 frank kosten.
De toegangsprijs van 80 frank gedeeld door 10 !
Ouderwetse uitslagen waarvan sporting later alleen nog maar zal kunnen dromen.
Deze voorlinie werd ondersteund door een solide verdediging waarvan Jurgen De Donder en voornamelijk ook de voortreffelijke keeper Patrick Merckx de grendels waren.
Onafgebroken nestelde Sporting zich dan ook in die jaren in de kop van tweede provinciale, zonder weliswaar ooit echt mee te dingen voor de titel.
Trainer Michel De Coster, die zich liet bijstaan door vader De Donder als hulptrainer, wijdde dat laatste vooral aan een gebrek aan mentale sterkte.
Michel De Coster zal zich later vooral bezighouden met de jeugd en zal op die wijze een elftal klaarstomen, waarvan verwacht wordt dat het Ternat in de 21ste eeuw moet kunnen stuwen naar hogere regionen.
Het einde van de tachtiger jaren viel ook nog samen met een belangrijke verbetering van de infrastructuur.
Mede door de steun van het gemeentebestuur was Sporting er in geslaagd om in 1988 voldoende fondsen te verzamelen om een modern sanitair blok uit te bouwen met een comfortabele administratieve ruimte.
Traditiegetrouw werden de gebouwen ingewijd door deken De Ridder.
© Ronald Parys - Sporting Ternat van 1950 tot 2000, Kroniek van een voetbalploeg.
|
|
|
